පුණ්ණාද ජාතකය

පුන්නාද ජාතකය

නමෝ තථාගතස්ස භගවතෝ අරහතෝ සම්මා සම්බුද්ධස්ස.

කාලය: අතීතයේ, බරණැස් නුවර රජකම් කළ බ්‍රහ්මදත්ත නම් රජුගේ රාජ්‍ය සමයේ.

තැන: බරණැස් නුවර, රජමාළිගාව, අන්තඃපුරය, නුවර හතර මායිම.

පසුබිම:

බරණැස් නුවර, ධර්මිෂ්ඨ රජකෙනෙක් රජකම් කළේය. එතුමාගේ රාජ්‍යයේ සියලුම ජනතාව සුවසේ ජීවත් වූහ. නමුත්, රජුගේ අන්තඃපුරයේ විවිධ සිද්ධීන් ගොඩනැඟෙන්නට විය. විශේෂයෙන්ම, රජුගේ අගමෙහෙසිය, පුන්නාද නම් ශ්‍රේෂ්ඨ ස්ත්‍රිය, රජුට මහත් සේ ප්‍රියවූවාය. ඇය රූමත්, ගුණවන්තිය, ධර්මිෂ්ඨ වූවාය. ඇයගේ පැමිණීමෙන් රජමාළිගාවට මහත් ශෝභාවක්ද, සැනසීමක්ද ලැබුණි. කෙසේ වෙතත්, රජුගේ අනෙක් බිසවුන්ට පුන්නාද කෙරෙහි ඊර්ෂ්‍යාවක්ද, පිළිකුලක්ද ඇතිවිය. ඔවුන් රජුගේ සිත පුන්නාද කෙරෙන් ඈත් කිරීමට විවිධ කුමන්ත්‍රණ සැලසුම් කළහ.

කථා වස්තුව:

දිනක්, රජු සිය අන්තඃපුරයේ විනෝද වෙමින් සිටියේය. පුන්නාද කුමරියද රජු අසල හිඳගෙන, රජුට විවිධ කථාන්තර පවසමින්, රජුගේ සිත සතුටු කළාය. රජු පුන්නාදගේ රූමත් බව, කථිකත්වය, හා ධර්මශීලී ගුණයන් අගය කළේය. අනෙක් බිසවුන් මේ දර්ශනය දුටු විට ඊර්ෂ්‍යාවෙන් දැවී ගියහ. ඔවුන් රජුගේ සිත පුන්නාද කෙරෙන් ඈත් කිරීමට අටමස්ගන්නාකාර උපක්‍රම යෙදූහ. රජුගේ කණේ පුන්නාද ගැන දුෂ්ට කථා පතුරුවා හැරියහ. ඇය රජුට පක්ෂපාතී නොවන බවත්, රජුට විරුද්ධව කුමන්ත්‍රණ කරන බවත්, රජුගේ සතුරන් සමග රහසිගත සම්බන්ධකම් ඇති බවත් ඔවුහු රජුට කියා සිටියහ.

“මහරජතුමනි,” එක් බිසවක්, රජුගේ කණෙහි රහසින් කීවාය. “පුන්නාද කුමරිය, අපේ රාජ්‍යයට කිසිසේත්ම යහපත් නොවේ. ඇය රජුගේ සතුරන් සමග සම්බන්ධ වී, රජුගේ බලය දුර්වල කිරීමට කුමන්ත්‍රණ කරන බව මට ආරංචි විය. ඇගේ සුන්දරත්වය රජු රැවටීමට පමණක් යොදා ගනී.”

“ඒක ඇත්ත, මහරජතුමනි,” තවත් බිසවක් එකතු කළාය. “ඇය රජුගේ සෙංකඩගල රජු සමග රහසිගතව සන්නිවේදනය කරන බව මම මගේ ඇස් දෙකින් දුටුවෙමි. රජුගේ පරාජය ඇය බලාපොරොත්තු වේ.”

රජු, බිසවුන්ගේ කථා අසා සැකයෙන් පසුවිය. ඔහු පුන්නාද කුමරිය කෙරෙහි කලින් තිබූ අසීමිත ප්‍රේමය අඩුවන්නට විය. ඔහුගේ සිතේ සැකය, අසහනය, හා දුක ඉස්මතුවන්නට විය. ඔහු පුන්නාද කුමරියගෙන් ඈත්වන්නට විය. ඇගේ මුහුණ දෙස බලා කථා කිරීමට ඔහුට අකමැත්තක් ඇතිවිය. පුන්නාද කුමරිය, රජුගේ වෙනස්වීම දුටු විට ඉතා දුකින් පසුවූවාය. ඇයට කුමක් සිදුවීදැයි ඇයට තේරුණේ නැත.

“මහරජතුමනි, ඇයි ඔබ මා කෙරෙන් ඈත්ව සිටින්නේ?” පුන්නාද කුමරිය, රජුගෙන් ඇසුවාය. “මා විසින් කිසියම් වැරැද්දක් කළාද? මාගේ සිතෙහි කිසිම වරදක් නැත. මම ඔබ කෙරෙහි සදා විශ්වාසවන්තියක් වෙමි.”

රජු, පුන්නාදගේ කථා අසා තවදුරටත් සැකයට පත්විය. ඔහුට ඇගේ කථා විශ්වාස කළ නොහැකි විය. රජු, පුන්නාදව දඬුවම් කිරීමට තීරණය කළේය. ඔහු පුන්නාදව නුවරින් පිටත, මහ වන මැදට පලවා හැරීමට අණ කළේය.

“පුන්නාද, ඔයා දැන් මේ රාජ්‍යයේ ජීවත් වෙන්න සුදුස්සෙක් නොවෙයි,” රජු, දැඩි ස්වරයෙන් කීවේය. “ඔයාගේ කුමන්ත්‍රණ නිසා, මට ඔයාව දඬුවම් කරන්න වෙනවා. ඔයා මේ මොහොතේ සිටම මේ නුවරින් පිට, වන අඩවියට යන්න ඕනි.”

“මහරජතුමනි, මට මේ දඬුවම දීමට පෙර, මාගේ චරිතය ගැන හොඳින් සොයා බලන්න,” පුන්නාද කුමරිය, කඳුළු සලමින් කීවාය. “මා කිසිම වැරැද්දක් කර නැත. මම ඔබ කෙරෙහි සදා අනන්ත වූ ප්‍රේමයෙන් බැඳී සිටිමි.”

නමුත් රජු, කිසිසේත්ම ඇගේ කථා අසා සිටියේ නැත. ඔහු සිය සෙබළුන්ට අණ කළේ පුන්නාදව වනගත කරන ලෙසයි. පුන්නාද කුමරිය, කනගාටුවෙන්, සෝවින්, හා පීඩාවෙන්, රජුගේ අණ පිළිගෙන, සිය අනුචරයන් සමග වනගත විය. රජුගේ අනුකම්පා විරහිත නෙරපීම ඇයට මහත් දුක්ඛදායක විය.

වනගත වූ පුන්නාද කුමරිය, තනිකඩව, අසරණව, වනයේ ජීවත් වන්නට විය. ඇය කනගාටුවෙන්, සෝවින්, හා ආයාචනයෙන්, දෙවියන්ගෙන් පිහිට පැතුවාය. ඇගේ ධර්මශීලී හා පාරමී ගුණ නිසා, ඇයට දෙවියන්ගේ පිහිට ලැබුණි. එක් දවසක්, දෙවරාජ ඉන්ද්‍ර, පුන්නාදගේ දුක දැක, ඇගේ නොකැළැල් චරිතය ගැන දැන, ඇයට පිහිට වීමට පැමිණියේය. ඔහු පුන්නාදට ආශිර්වාද කර, ඇගේ නොබිඳුණු ධර්මය නිසා, ඇයට නැවතත් රජුගේ විශ්වාසය දිනා ගැනීමට මාර්ගයක් පෙන්වා දුන්නේය.

“පුන්නාද කුමරිය,” දෙව්රදුන් කීවේය. “ඔබේ ධර්මය, ඔබේ විශ්වාසය, හා ඔබේ ගුණවන්තකම ගැන මම දනිමි. ඔබ කිසිම වැරැද්දක් කර නැත. රජු, බොරු කථා නිසා රවටා ඇත. ඔබ නැවතත් රජුගේ විශ්වාසය දිනා ගැනීමට, ඔබ ‘පුණ්ණාද’ නම් ‘විශුද්ධ රත්නයක්’ සොයාගෙන, එය රජුට ඉදිරිපත් කළ යුතුය. එම රත්නය, ඔබගේ ‘නොබිඳුණු ධර්මය’ හා ‘විශුද්ධ චරිතය’ සංකේතවත් කරනු ඇත.”

පුන්නාද කුමරිය, දෙව්රදුන්ගේ කථා අසා, ධෛර්යය ලැබුවාය. ඇය ‘පුණ්ණාද’ නම් ‘විශුද්ධ රත්නය’ සොයා යන ගමන ආරම්භ කළාය. ඇගේ ගමන අපහසු, අභියෝගාත්මක, හා අන්තරාය සහිත විය. ඇය විවිධ දුෂ්කරතා, සත්ව හිංසා, හා ස්වාභාවික විපත් වලට මුහුණ දුන්නාය. නමුත් ඇගේ ‘නොබිඳුණු ධර්මය’ හා ‘විශුද්ධ චරිතය’ නිසා, ඇය සියලු අභියෝග ජයගත්තාය. ඇය ‘පුණ්ණාද’ නම් ‘විශුද්ධ රත්නය’ සොයා ගැනීමට සමත් විය. එය අතිශය රූමත්, දීප්තිමත්, හා ‘ධර්මය’ සංකේතවත් කරන රත්නයක් විය.

පුන්නාද කුමරිය, ‘විශුද්ධ රත්නය’ සමග, ‘බරණැස් නුවර’ බලා පිටත්ව ගියාය. ඇය නුවරට පැමිණි විට, රජු පුදුමයට පත්විය. ඔහු පුන්නාදව නොසිතූ ලෙස දුටු විට, ඇගේ රූමත් බව, ඇගේ ගෞරවය, හා ඇගේ ‘විශුද්ධ රත්නය’ නිසා, ඔහු තවදුරටත් සැකයෙන් සිටීමට නොහැකි විය.

“පුන්නාද, ඇයි ඔයා නැවතත් මේ නුවරට ආවේ?” රජු, ඇගෙන් ඇසුවාය. “ඔයාට දඬුවම් කළාට පස්සේ, ඔයා කොහේ ගියාද?”

“මහරජතුමනි,” පුන්නාද කුමරිය, ‘විශුද්ධ රත්නය’ රජුට පෙන්වා කීවාය. “ඔබ මා කෙරෙහි තැබූ නොවිශ්වාසය නිසා, මම වනගත වූයෙමි. නමුත් මාගේ ධර්මය, මාගේ විශ්වාසය, හා මාගේ ගුණවන්තකම නිසා, මම මේ ‘විශුද්ධ රත්නය’ සොයා ගත්තෙමි. මේ රත්නය, මාගේ ‘නොබිඳුණු ධර්මය’ හා ‘විශුද්ධ චරිතය’ සංකේතවත් කරයි. ඔබ මා කෙරෙහි තැබූ බොරු කථා නිසා, මට මේ දඬුවම ලැබුණි. නමුත් මම කිසිම වැරැද්දක් කර නැත.”

රජු, පුන්නාදගේ කථා අසා, ‘විශුද්ධ රත්නය’ දැක, තවදුරටත් බොරුකාර බිසවුන්ගේ කථා විශ්වාස කළ නොහැකි විය. ඔහු සිය ‘මෝඩකම’, ‘නොවිශ්වාසය’, හා ‘අනුකම්පා විරහිත’ ක්‍රියා ගැන දුකින් පසුවිය. ඔහු සිය බිසවුන්ගේ ‘නපුරු’ කථා නිසා, ‘යහපත්’ පුන්නාදට ‘අසාධාරණ’ ලෙස දඬුවම් කළ බව ඔහුට තේරුණි. රජු, සිය ‘වැරැද්ද’ පිළිගෙන, පුන්නාද කුමරියගෙන් ‘සමාව’ ඉල්ලා සිටියේය.

“පුන්නාද, මම මගේ ‘මෝඩකම’ නිසා, ඔයාට ‘අසාධාරණ’ ලෙස දඬුවම් කළා,” රජු, කඳුළු සලමින් කීවේය. “මම ඔයාගේ ‘නොබිඳුණු ධර්මය’ හා ‘විශුද්ධ චරිතය’ ගැන නොදැන සිටීම, මගේ ‘මහා පාපය’ විය. කරුණාකර මාගේ ‘බොරු’ නිසා, මට ‘සමාව’ දෙන්න.”

පුන්නාද කුමරිය, රජුගේ ‘සැබෑ’ පසුතැවිල්ල දැක, ‘කරුණාවෙන්’ ඔහුට ‘සමාව’ දුන්නාය. රජු, පුන්නාදව නැවතත් සිය ‘අග මෙහෙසිය’ ලෙස පිළිගෙන, ‘තවදුරටත්’ ඇය කෙරෙහි ‘විශ්වාසය’ තැබීය. රජු, ‘බොරුකාර’ බිසවුන්ව ‘දඬුවම්’ කළේය. ‘බරණැස් නුවර’ නැවතත් ‘සැනසීම’ හා ‘ධර්මය’ සහිත රාජ්‍යයක් විය.

“පුන්නාද ජාතකය” අපට උගන්වන්නේ, ‘සත්‍ය’, ‘ධර්මය’, හා ‘විශුද්ධ චරිතය’ ‘නොබිඳුණු’ හා ‘අවසානයේ’ ‘ජයග්‍රාහී’ වන බවයි. ‘බොරු’, ‘ඊර්ෂ්‍යාව’, හා ‘නොවිශ්වාසය’ ‘අවසානයේ’ ‘විනාශයට’ පත්වන බවයි.

කථා වස්තුවෙන් ලද ධර්මය:

‘සත්‍යය’ හා ‘ධර්මය’ සෑම විටම ‘ජයග්‍රාහී’ වේ. ‘බොරු’ හා ‘ඊර්ෂ්‍යාව’ ‘අවසානයේ’ ‘විනාශයට’ පත්වේ. ‘විශුද්ධ චරිතය’ හා ‘නොබිඳුණු විශ්වාසය’ ‘අපහසු’ අවස්ථා වලදීත් ‘ආරක්ෂාව’ සපයයි.

බාරමය:

‘ධර්ම සංවර බාරමය’, ‘විශුද්ධ බාරමය’, හා ‘සත්‍ය බාරමය’.